انواع شبکه هاى wireless


WLANS: Wireless Local Area Networks . شبکه هاى فوق ، امکان دستيابى کاربران ساکن در يک منطقه محدود نظير محوطه يک دانشگاه و يا کتابخانه را به شبکه و يا اينترنت ، فراهم مى نمايد .

WPANS: Wireless Personal Area Networks . در شبکه هاى فوق ، امکان ارتباط بين دستگاههاى شخصى ( نظير laptop ) در يک ناحيه محدود ( حدود 914 سانتى متر ) فراهم مى گردد . در اين نوع شبکه ها از دو تکنولوژى متداول Infra Red ) IR) و ( Bluetooth ( IEEE 802.15 ، استفاده مى گردد .

WMANS: Wireless Metropolitan Area Networks . در شبکه هاى فوق ، امکان ارتباط بين چندين شبکه موجود در يک شهر بزرگ فراهم مى گردد . از شبکه هاى فوق، اغلب به عنوان شبکه هاى backup کابلى ( مسى ،فيبر نورى ) استفاده مى گردد .

WWANS: Wireless Wide Area Networks . در شبکه هاى فوق ، امکان ارتباط بين شهرها و يا حتى کشورها و از طريق سيستم هاى ماهواره اى متفاوت فراهم مى گردد . شبکه هاى فوق به سيستم هاى 2G ( نسل دوم ) معروف شده اند .

امنيت

براى پياده سازى امنيـت در شبکه هاى بدون کابل از سه روش متفاوت استفاده مى شود :

WEP : Wired Equivalent Privacy . در روش فوق ، هدف توقف ره گيرى سيگنال هاى فرکانس راديوئى توسط کاربران غير مجاز بوده و براى شبکه هاى کوچک مناسب است . علت اين امر به عدم وجود پروتکل خاصى به منظور مديريت "کليد " بر مى گردد. هر "کليد " مى بايست به صورت دستى براى سرويس گيرندگان تعريف گردد. بديهى است در صورت بزرگ بودن شبکه ، فرآيند فوق از جمله عمليات وقت گير براى هر مدير شبکه خواهد بود . WEP ، مبتنى بر الگوريتم رمزنگارى RC4 است که توسط RSA Data System ارائه شده است . در اين رابطه تمامى سرويس گيرندگان و Aceess Point ها بگونه اى پيکربندى مى گردند که از يک کليد مشابه براى رمزنگارى و رمزگشائى استفاده نمايند .

SSID: Service Set Identifier. روش فوق به منزله يک "رمزعبور" بوده که امکان تقسيم يک شبکه WLAN به چندين شبکه متفاوت ديگر که هر يک داراى يک شناسه منحصر بفرد مى باشند را فراهم مى نمايد . شناسه هاى فوق، مى بايست براى هر access point تعريف گردند. يک کامپيوتر سرويس گيرنده به منظور دستيابى به هر شبکه ، مى بايست بگونه اى پکربندى گردد که داراى شناسه SSID مربوط به شبکه مورد نظر باشد . در صورتى که شناسه کامپيوتر سرويس گيرنده با شناسه شبکه مورد نظر مطابقت نمايد ، امکان دستيابى به شبکه براى سرويس گيرنده فراهم مى گردد .

فيلترينگ آدرس هاى : MAC ( Media Access Control) در روش فوق ، ليستى از آدرس هاى MAC مربوط به کامپيوترهاى سرويس گيرنده، براى يک Access Point تعريف مى گردد . بدين ترتيب ، صرفا" به کامپيوترهاى فوق امکان دستيابى داده مى شود . زمانى که يک کامپيوتر درخواستى را ايجاد مى نمايد ، آدرس MAC آن با آدرس MAC موجود در Access Point مقايسه شده و در صورت مطابقت آنان با يکديگر ، امکان دستيابى فراهم مى گردد . اين روش از لحاظ امنيتى شرايط مناسبى را ارائه مى نمايد ، ولى با توجه به اين که مى بايست هر يک از آدرس هاى MAC را براى هر Access point تعريف نمود ، زمان زيادى صرف خواهد شد . استفاده از روش فوق، صرفا" در شبکه هاى کوچک بدون کابل پيشنهاد مى گردد .

 

  
نویسنده : سید هادی جلیلیان ; ساعت ۱٢:۳۳ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٧ امرداد ،۱۳۸۳